Van Kerk naar Theater 47 pastoor Gerard Peters ++

BEMMEL - Hij zag dat het goed was. Gerard Peters, de pastoor is degene die als bestuursvoorzitter van parochie De Levensbron de 'overdrager' kan worden genoemd. Hij werd in 1952 in Nijmegen geboren en getogen. Na functies in Ede en Houten is hij in juni 2011 benoemd tot pastoor van parochie De Levensbron en in die functie gepresenteerd en geïnstalleerd in de Donatuskerk in Bemmel.

"Na Houten, mijn vorige parochie, was het toch een beetje thuiskomen in de dorpen: het dialect, de tongval, de mentaliteit, de mensen hier waren, in vergelijking met mijn eerdere parochies, overwegend katholiek. Men maakte nog veel gebruik van de Sacramenten die de kerk op belangrijke levensmomenten te bieden heeft. Velen hebben een bijzondere band met Maria en er zijn veel bedevaartgangers naar verschillende plaatsen. Gaandeweg leerde ik de overeenkomsten en verschillen kennen tussen de verschillende dorpen en de plaatsen die vanouds stad waren: Huissen en Gendt. Typerend is wel dat, Bemmel misschien in mindere mate, in alle plaatsen veel armoede is geweest, mensen heel hard hebben moeten werken in de steenfabrieken en in de tuinbouw. Dat heeft lange tijd diepe sporen nagelaten. Het heeft een zekere gelatenheid teweeg gebracht. Bemmel is iets minder dorps. De Betuwe was tot de jaren dertig van de vorige eeuw uitsluitend via de pont met de steden aan Waal en Rijn verbonden en de bewoners leefden lang in een isolement. De overbruggingen hebben midden vorige eeuw een inhaalslag tot gevolg gehad. Maar ook door de emancipatie en ontwikkeling van de mensen werd het zelfbewustzijn sterker en de kerk minder vanzelfsprekend, dat is begrijpelijk. Het werd ook gemoedelijker. In Bemmel bijvoorbeeld, heeft deken dr. Mulder met zijn inspanningen voor goed onderwijs bijgedragen aan die emancipatie, evenals enkele kapelaans in Doornenburg en Gendt, en ook de Dominicanen in Huissen.

Bij mijn presentatie 5 jaar geleden had ik geen flauw idee zo snel geconfronteerd te worden met financiële tekorten en de achteruitgang van de vitaliteit van de gemeenschap. Nadat het bisdom de overgang van het kerkgebouw naar SKB – Stichting Kerk Bemmel – goed gevonden had, hebben we dit vormgegeven met de sleuteloverdracht in het zwembad en de vastlegging bij de notaris. Met de ontmanteling, zoals het overbrengen van het houten altaar naar Huissen, het verwijderen van de stenen altaren, het tabernakel en relikwieën, is de kerk aan de eredienst onttrokken en sindsdien een 'profaan' gebouw. Ook het Mariabeeld en andere zaken zijn naar Huissen gegaan, mede ook voor de herkenbaarheid voor Bemmelse parochianen, want het is en blijft een verdrietige zaak dat een kerk moet sluiten. We vonden het uiteraard van groot belang dat zorgvuldig werd omgegaan met de emoties en gevoelens van die vele mensen, die met dit gebouw en alles wat daar gebeurde, vertrouwd en vergroeid waren en veel lief en leed hebben gedeeld.

Na 'Allerzielen' 2015, de allerlaatste viering in de kerk, ben ik vanaf het begin de spannende en geweldige ontwikkeling gaan bijhouden door foto's te maken en zo vastgelegd wat in een klein jaar tot stand gebracht is. Marcelis, de architect moet een visioen gehad hebben en ik dacht: 'eerst zien, dan geloven,' terwijl dat bij een pastoor feitelijk andersom hoort te zijn. Ik ben reuzeblij en het bestuur met mij, dat het kerkgebouw, dat zoveel betekend heeft voor de mensen, zo'n mooie functie heeft gekregen met een prima perspectief voor de toekomst, zoals het aangepakt is, ook met het 1^e jaarprogramma. Dat dit door de gemeenschap wordt gedragen, kun je zien aan de honderden bezoekers tijdens de open dagen. Als de kerk geen kerk kan blijven, dan is dit een uitstekend alternatief, wij hebben nooit enige reserve gehad toen deze ideeën/plannen kwamen. Het was bijzonder om te ervaren, hoe zorgvuldig het afgelopen jaar met het gebouw is omgegaan. Hoe SKB de organisatie van het geheel heeft weten te mobiliseren en te motiveren heeft heel veel bewondering gewekt bij veel mensen.

SKB heeft bepaalde culturele ideeën hoe de toekomst van de kerk eruit gaat zien en mijn wens zou zijn, dat het zo gaat worden: dat deze plek een plaats blijft van ontmoeting, verstrooiing en ontspanning, alles wat mensen tot elkaar brengt. Dat hoop je als kerk tenslotte ook! Veel succes!"